A STREETCAR NAMED DESIRE (Un tranvía llamado deseo) -1951-

Tennessee Williams-en antzezlana maixuki antzeztu zuten Marlon Brando, Vivian Leigh, Karl Malden eta Kin Hunter-ek.
Elia Kazan-ek zuzenduta, antzerki kutsu handia duen filmea da hau, teknikoki ezer berezirik ez badu ere, interpretazio apartetan oinarritzen dena.
Brando ikono bihurtu zuten paperetako bat izan zen hau, indartsua eta energiaz beteta.
ONENA: Filmea interpretazioetan oinarritzen dela. Eskenatoki eta errekurtso urriekin zine ona egin daitekenaren erakusgarri.
TXARRENA: Brando pantailan ez dagoenean filmeak beherakada nabari duela.
BITXIKERIA: Harrigarria badirudi ere, 4 protagonistetatik Oscar-ik gabe geratu zen bakarra Marlon Brando izan zen!!!

BLOW UP (Deseo de una mañana de verano) -1966-

Michelangelo Antonioni-ren klasiko hau ikusi ondoren batek zera pentsatzen du, bere estreinu urtean agian berritzailea, ausarta edo erotikoa izan zitekeen filme batek 30 urteren ondoren ezaugarri horiek mantentzea ia ezinezkoa dela.

Bestalde, zinearen erritmoa ere asko aldatu da. Gaur egungo ikusleak 15 minuturo gertakari bat ikustea behar du arreta ez galtzeko eta horrelako filme bat ikustea astuna gertatzen da.

Filmearen haria simplea da, baina tartean honekin zerikusirik ez duten gertakari batzuek deskolokatuta utzi naute.

Onena: Neska politak ikusteko aukera

Txarrena: Filme arraaaaaaaaaaroa

Bitxikeria: Vanesa Redgrave gazte gazte bat ikus dezakegu